Indertijd wilde ik naar Parijs omdat daar semiotiek werd gedoceerd, een vakgebied dat in Nederland nauwelijks bestond. Ik kon terecht aan de EHESS, waar veel van de leden van de École de Paris hun séminaires verzorgden.
Semiotiek bestudeert hoe tekens, symbolen en regels betekenis geven aan de wereld. Dit varieert van de structuur van taal en juridische wetgeving tot de evolutie van symbolen, zoals de ontwikkeling van het Brahmi-teken “=” naar ons cijfer “2”.
De leefomgeving stuurt gedrag en denken via dergelijke structuren. Semiotiek helpt je deze kaders te herkennen en spoort je aan om te zoeken naar diepere inzichten. Ik wilde dit combineren met fysica. Daarvoor kon ik terecht bij Françoise Bastide, Paolo Fabbri en Bruno Latour.
Meerdere jaren verbleef ik in het Collège néerlandais, met de voorkeur voor een kamer op de bovenste etage. Stijlvol gebouw (architect Dudok) met prachtig uitzicht, aan de rand van de Boulevard Périphérique in het 14e arrondissement.
Deze Nederlandse residentie maakt deel uit van de Cité Universitaire, het uitgestrekte campuscomplex waar buitenlandse chercheurs en étudiants (voor korte of langere tijd) kunnen verblijven.